(1) انتخاب منطقه آبزی پروری. منطقه آبزی پروری باید در یک خلیج داخلی یا منطقه باز اقیانوسی، بدون تاثیر فاضلاب صنعتی یا شهری، محافظت شده از باد و خورشید، بدون تاثیر طوفان یا بادهای غربی، با جریان جزر و مد خوب و کیفیت آب منحصر به فرد واقع شود. رسوب پایین به طور ایده آل باید گلی یا شنی باشد و عمق آب در جزر و مد باید حداقل 5 متر باشد.
(2) راه اندازی قفس ماهی. پایه های قفس ماهی باید بر اساس رسوبات مختلف پایین رانده یا لنگر انداخته شود. تعداد پایه ها یا لنگرها باید با توجه به جریان جزر و مد، الگوی موج و اندازه قایق ماهی تعیین شود. گروهی متشکل از قایقهای ماهی 2×4-6 را میتوان در خط جزر و مد با 3-4 پایه یا لنگر در هر قایق قرار داد. کابل باید طناب پلی اتیلن 1000-1500 رشته ای (تقریباً 2.5 سانتی متر قطر) باشد و طول آن باید با سطح جزر و مد متفاوت باشد، معمولاً 4-6 برابر عمق در بالاترین سطح جزر و مد.
(3) ساختار قفس ماهی. برای اطمینان از فضای عملیاتی کافی و در عین حال رعایت شرایط اکولوژیکی ظریف منطقه دریا، منطقه مناسب برای آبزی پروری در قفس به طور کلی باید در حدود 5 درصد کنترل شود و نباید از 10 درصد کل مساحت دریا تجاوز کند. محل قرارگیری قایق های ماهی باید متناسب با جهت جریان باشد و کانال های ناوبری باید به وضوح مشخص شوند.
